مات الكرابيسي سنة ثمان و اربعين ، و قيل سنة خمس و أربعين و مائتين [ 1 ] . [ از اين عبارت واضح است كه حسين كرابيسى بسبب مخالفت أحمد بن حنبل مهجور و متروك گرديد ، و او اول كسى است كه فتق كرد مسئله لفظ را . و نيز از آن واضح است كه هر گاه احمد بن حنبل را خبر رسيد كه كرابيسى تكلم مىكند در احمد بن حنبل او را بشتم و سب نواخت و سزاوارى او براى زد و كوب ظاهر ساخت . و نيز از آن ظاهر است كه حسين كرابيسى گفت : لفظ من به قرآن مخلوق است و چون اين قول باحمد بن حنبل رسيد انكار آن كرد و گفت : كه اين بدعت است و هنگامى كه حسين كرابيسى ايضاح مسئله كرد و بيان گرداند كه مراد از لفظ تلفظ است و غير ملفوظ ، و بمزيد جسارت احمد بن حنبل را صبي قرار داد ، و از دست تطاول و تصاول آن امام قمقام فرياد بر آورد . و اتباع و اشياع آن امام همام براى استيفاى انتقام از آن خفيف الهام بر خواستند ، و غيظ و غضب آغاز ساختند ، و به سب و شتم كرابيسى پرداختند ، و او را از كرياس [ 2 ] جلالت بديماس [ 3 ] اهانت انداختند . و خود آن امام همام هم ضلال و ابتداع حسين كرابيسى و اتباعش ظاهر كرد ، و اعتذار و ايضاح او را بسمع اصغا نشنيد ، يعنى ارشاد

--> [ 1 ] سير النبلاء ج 6 ص 702 - مخطوط . [ 2 ] كرياس بكسر كاف : درگاه . [ 3 ] ديماس : بفتح دال : گودال - قبر .